ΚΟΠΗ ΠΙΤΑΣ

 

            Αγαπητοί συνάδελφοι και φίλοι,

 Φέτος πήραμε  απόφαση να κόψουμε την πίτα μας παρέα με τον σύλλογο Γυναικών 

<< Η Καλλιπάτειρα>> .

                   Κλείσαμε το κέντρο ΚΤΗΜΑ ΟΡΕΙΝΟ και σας περιμένουμε να περάσουμε πολύ καλά!! 

Το φαγητό θα σας αρέσει και η παρέα  και το κέφι θα είναι το κάτι άλλο  

 Από σήμερα θα μπορούμε να σας δίνουμε τις προσκλήσεις είτε  από την

 Καλλιπάτειρα (6974484659) είτε από συνάδελφους της πολιτικής προστασίας ( 6948663269 ).

 

Σας περιμένουμε 1/2/2026  

το Δ.Σ. 

                                                                               ΚΤΗΜΑ ΟΡΕΙΝΟ  Πάρνηθος 293 Αχαρνές 

MENU

ΕΝΑ ΠΑΙΧΝΙΔΙ ΓΙΑ ΜΙΚΡΟΥΣ ΚΑΙ ΜΕΓΑΛΟΥΣ

 ΓΙΑΤΙ ΟΥΤΕ ΟΙ ΜΕΓΑΛΟΙ ΔΕΝ ΤΑ ΞΕΡΟΥΝ ΟΛΑ ΓΙΑ ΤΟΥΣ  ΣΕΙΣΜΟΥΣ 

ΠΑΤΗΣΤΕ ΠΑΝΩ ΣΤΗΝ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ 

ΟΑΣΠ

Όταν η Πρόληψη Σώζει:

  Ο Σύγχρονος Ρόλος των Συλλόγων Πολιτικής Προστασίας    στην Αττική.

Από τον Αλέξανδρο Κατσάνη

Σύμβουλο Πολιτικής Προστασίας Ολυμπιακού Χωριού – Αχαρνών

    www.covert.gr

    katsanis.alexandros@gmail.com    

Σε μια εποχή που οι κρίσεις δεν χτυπούν απλώς την πόρτα αλλά την παραβιάζουν με ορμή (φωτιές, σεισμοί, πλημμύρες κ.α.) η ανάγκη για ουσιαστική προετοιμασία δεν είναι πολυτέλεια αλλά προτεραιότητα. Και σε αυτή την ανάγκη, οι Σύλλογοι Πολιτικής Προστασίας στην Αττική αναδεικνύονται όχι μόνο ως «πυροσβέστες» των έκτακτων περιστατικών, αλλά ως διαχρονικοί πυλώνες πρόληψης, εκπαίδευσης και αντιμετώπισης.

Ο σύλλογος πολιτικής προστασίας σε κάθε δήμο, δεν είναι ένας αόρατος μηχανισμός που ενεργοποιείται όταν όλα έχουν χαθεί. Είναι η οργανωμένη και ενεργή κοινότητα πολιτών που σε συνεργασία με τον/ους δήμο/ους, την Περιφέρεια Αττικής και το Πυροσβεστικό Σώμα, δρα πριν το συμβάν. Με καθαρισμούς δασών, οικοπέδων, θαλλάσιων ζωνών, καταγραφή επικίνδυνων περιοχών, ενημερωτικές εκδηλώσεις και επιμορφώσεις, καθώς και τακτικές ασκήσεις ετοιμότητας, οι εθελοντές είναι εκεί για να εξασφαλίσουν πως «το κακό» δεν θα βρει έδαφος.

Στην Αττική -την πιο πυκνοκατοικημένη και γεμάτη αστικά- η πρόληψη είναι το πιο σοβαρό σημείο.  Δεκάδες σύλλογοι αναπτύσσουν δίκτυα παρατήρησης και ενημέρωσης, επιτηρούν δασικές εκτάσεις και οργανώνουν σεμινάρια πρώτων βοηθειών και όχι μόνο. 

Η ενεργός συμμετοχή των πολιτών δεν είναι απλώς επιθυμητή αφού όταν τελικά η κρίση χτυπήσει (για παράδειγμα πυρκαγιά, σεισμός, πλημμύρες) οι σύλλογοι πολιτικής προστασίας λειτουργούν ως γέφυρα μεταξύ της κρατικής μηχανής και του ίδιου του πολίτη. 

Με εξοπλισμένα οχήματα, συστήματα επικοινωνίας, και κυρίως με γνώση και πνεύμα συνεργασίας, οι εθελοντές συχνά είναι οι πρώτοι που φτάνουν στο πεδίο.

Το πιο σημαντικό όμως δεν είναι μόνο το «πότε» φτάνουν, αλλά το πώς λειτουργούν: με σχέδιο, με εκπαίδευση, και με γνώση του τοπικού μικροκλίματος, κάτι που πολλές φορές κάνει τη διαφορά ανάμεσα στον πανικό και την ψύχραιμη αντίδραση.

Η νέα γενιά εθελοντών δεν είναι απλώς καλοπροαίρετοι πολίτες. Είναι άτομα με εξειδίκευση, τεχνολογική κατάρτιση και περιβαλλοντική συνείδηση. Μέσα από διαρκή εκπαίδευση, συμμετοχή σε Ελληνικά αλλά και Ευρωπαϊκά προγράμματα αλλά και χρήση νέων εργαλείων (drones, GIS συστήματα, ασύρματοι, έξυπνες εφαρμογές ειδοποίησης), οι σύλλογοι πολιτικής προστασίας εξελίσσονται και μετατρέπονται σε κόμβους σύγχρονης τοπικής ασφάλειας.

Δεν είναι τυχαίο ότι οι ευρωπαϊκοί φορείς αναγνωρίζουν πλέον την κοινότητα ως βασικό πυλώνα της πολιτικής προστασίας. Και στην Αττική, που κάθε καλοκαίρι ζει με τον φόβο της φωτιάς και κάθε χειμώνα με τις συνέπειες της κλιματικής αλλαγής, ο ρόλος των συλλόγων είναι κρίσιμος και διαρκώς αναβαθμιζόμενος.

Η ευθύνη, βέβαια, δεν είναι αποκλειστικά δική τους. Πολιτεία, τοπική αυτοδιοίκηση και πολίτες οφείλουν να συνεργάζονται. Η στήριξη αυτών των συλλόγων με εξοπλισμό, χώρο, θεσμική αναγνώριση αλλά και χρήματα δεν είναι χάρη, είναι επένδυση στο ίδιο μας το αύριο.

Συμπερασματικά, η πολιτική προστασία δεν είναι δουλειά «κάποιων άλλων». Είναι ο τρόπος που μπορούμε, ως κοινωνία, να στεκόμαστε απέναντι στις κρίσεις οργανωμένα, υπεύθυνα και με αλληλεγγύη.

Οι σύλλογοι πολιτικής προστασίας της Αττικής είναι η ζωντανή απόδειξη πως η αλλαγή ξεκινά από τη γειτονιά.

Και όταν η επόμενη κρίση έρθει -γιατί θα έρθει- θα έχουμε απέναντί της ανθρώπους έτοιμους. Όχι ήρωες της τελευταίας στιγμής. Αλλά πολίτες της πρώτης γραμμής.

Η πρόληψη δεν είναι απλώς ένα τεχνικό μέτρο αλλά είναι κουλτούρα. Οι σύλλογοι της Αττικής παίρνουν την πρόληψη σοβαρά: προχωρούν σε καθαρισμούς ξερών κλαδιών, διαμορφώνουν αντιπυρικές ζώνες και εγκαθιστούν παρατηρητήρια. Με την κλιματική κρίση να ενισχύει τη συχνότητα και τη σφοδρότητα των φυσικών φαινομένων, τέτοιες ενέργειες δεν είναι "επικουρικές", αλλά πρωταγωνιστικές. 

Ο εντοπισμός κινδύνων πριν καν εκδηλωθούν είναι το κλειδί για την αποφυγή καταστροφών.

Επιπλέον, σε περιοχές όπως ο Υμηττός, η Πάρνηθα, η Πεντέλη, ο Κηφισός, οι τοπικοί σύλλογοι λειτουργούν ως ζωντανός αισθητήρας. 

Όχι μόνο επιτηρούν με βάρδιες ή/και ασυρμάτους, αλλά αξιοποιούν πλέον τεχνολογίες όπως τα drones για άμεση ενημέρωση των αρχών σε περίπτωση καπνού ή ύποπτης δραστηριότητας.

Ένα από τα ισχυρότερα εργαλεία των συλλόγων είναι η επιμόρφωση. Τα σεμινάρια πρώτων βοηθειών, οι ασκήσεις σεισμικής προστασίας στα σχολεία, οι επικοινωνίες και οι προσομοιώσεις εκκένωσης γειτονιών, χτίζουν κουλτούρα αντίδρασης. Δεν αρκεί να υπάρχει ένας εκπαιδευμένος εθελοντής. Χρειαζόμαστε εκατοντάδες πολίτες που ξέρουν τι να κάνουν και πότε να το κάνουν.

Η σύνδεση με τα σχολεία είναι επίσης σημαντική, καθώς μέσα από προγράμματα που απευθύνονται σε μαθητές, δημιουργείται η νέα γενιά πολιτών με ενσυναίσθηση, γνώση και περιβαλλοντική συνείδηση.

Όταν έρθει η στιγμή της κρίσης, οι σύλλογοι αναλαμβάνουν ένα ρόλο που ξεπερνά τα στενά όρια της εθελοντικής δράσης.

 Με βάση καταστατικά σχέδια (π.χ. Σχέδιο Ξενοκράτης, ΣΔΑΑ, ΙΟΛΑΟΣ 2, ΤΑΛΩΣ 2 κ.α.), με ασκήσεις συντονισμού με την Πυροσβεστική την ΕΛΑΣ αλλά και επαγγελματίες και επιστήμονες του χώρου (με ρόλους σαφώς καθορισμένους), μπορούν να δράσουν γρήγορα και αποτελεσματικά: να κατευθύνουν, να πληροφορήσουν, να βοηθήσουν στη μετακίνηση ατόμων με κινητικά προβλήματα ή ηλικιωμένων.

Είναι αξιοσημείωτο ότι πολλές φορές τα μέλη τους γνωρίζουν καλύτερα τις περιοχές απ’ ό,τι οι ίδιοι οι κρατικοί υπάλληλοι. Η γνώση του «τοπίου» σώζει χρόνο και άρα ζωές.

Η μετάβαση στην ψηφιακή εποχή δεν άφησε ανεπηρέαστους τους συλλόγους. Εργαλεία όπως εφαρμογές αποστολής μαζικών ειδοποιήσεων (π.χ. Viber groups, Telegram), αναβαθμίζουν την ικανότητα ανταπόκρισης. 

Η συνεργασία με πανεπιστήμια, με ΜΚΟ και με ευρωπαϊκά προγράμματα (όπως το RescEU ή το LIFE) προσφέρουν τεχνογνωσία και χρηματοδότηση, μετατρέποντας τοπικές πρωτοβουλίες σε ευρωπαϊκά πρότυπα.

Η εκπαίδευση των πολιτών, η προληπτική δράση και η ουσιαστική συμμετοχή στον σύλλογο πολιτικής προστασίας δεν μπορεί να λειτουργεί απομονωμένα ή ευκαιριακά. Ο εθελοντισμός στον τομέα της πολιτικής προστασίας χρειάζεται σταθερή ενδυνάμωση, θεσμική κατοχύρωση και κοινωνική αναγνώριση, ώστε να μετατραπεί σε θεμέλιο της συλλογικής μας ασφάλειας. Οι προκλήσεις του σύγχρονου κόσμου (από φυσικές καταστροφές έως τεχνολογικές κρίσεις) αντιμετωπίζονται με συνεργασία, επιστημονική κατάρτιση και ένα κοινό αίσθημα ευθύνης.

Συμπερασματικά, η Αττική έχει τη δυνατότητα να αναδειχθεί σε παράδειγμα οργανωμένης και ανθεκτικής πόλης. Το κλειδί βρίσκεται στην αντίληψη των πολιτών: οι σύλλογοι πολιτικής προστασίας δεν είναι η ύστατη γραμμή άμυνας, αλλά το σημείο εκκίνησης της ετοιμότητας. Αν επενδύσουμε σε αυτούς σήμερα, θα έχουμε ένα αύριο πιο ασφαλές, μιας και θα το έχουμε χτίσει συλλογικά.

ΤΑΞΙΔΕΥΩ ΤΟΝ ΧΕΙΜΩΝΑ

 

Η ελληνική μυθολογία μάς προειδοποιεί για την τεχνητή νοημοσύνη

 

Τι συνέβη με το «ρομπότ» Τάλως

Η ακαδημαϊκός του Στάνφορντ Adrienne Mayor σε μια αποκαλυπτική συνέντευξη στο Newsbomb, ρίχνει τις «γέφυρες» μεταξύ της αρχαίας ελληνικής (επιστημονικής) φαντασίας (;) και της σημερινής εποχής της ραγδαίας, όσο και ανησυχητικής, ανάπτυξης της τεχνητής νοημοσύνης...

Σωτήρης Σκουλούδης

 

Αυτόνομα ρομπότ που λειτουργούν με τη δική τους βούληση. Τεχνολογικές εφαρμογές που ελέγχονται με τη σκέψη. Ιπτάμενα σκάφη αλλά και υπερόπλα, που είναι ικανά σε δευτερόλεπτα να εξαφανίσουν ολόκληρους στρατούς. Και ανάμεσα σε όλα αυτά, ο άνθρωπος, δημιουργός, αλλά ίσως και θύμα αν δεν κάνει καλό χειρισμό, της δικής του διάνοιας, που όμως μπορεί να τον καταστρέψει, εάν δεν επιδείξει την απαραίτητη σύνεση, όπως έπαθε και ο Ίκαρος και μας διδάσκει ο γνωστός μύθος του.

Είναι μόνο μύθος όμως; Ή και επιστημονική -αλλά και όχι μόνο- φαντασία, καταστάσεων ίσως κάποτε πραγματικών, αλλά σε κάθε περίπτωση μια ισχυρή προειδοποίηση για αυτό που ζει η ανθρωπότητα ακριβώς αυτή την εποχή;

Η Adrienne Mayor, είναι ακαδημαϊκός στο φημισμένο Πανεπιστήμιο του Στάνφορντ, στις κλασικές σπουδές, και την έχουν γοητεύσει όλα αυτά – κυρίως το πώς οι αρχαίοι Έλληνες φαντάζονταν τους εαυτούς τους ως κύριους υπερβατικών για την εποχή -και τους πολλούς αιώνες που ακολούθησαν- μηχανών. Μα πώς μπορούσαν να τα έχουν φανταστεί όλα αυτά – για παράδειγμα, τον μύθο του Τάλω, του τεράστιου ρομπότ που γυρνούσε ολόκληρη τη μινωική Κρήτη τρεις φορές την ημέρα και ήταν ικανό να κατακαύσει τους εισβολής σε μια στιγμή, με έναν τρόπο που σήμερα θα περιγράφαμε ίσως ως… λέιζερ;

Στο βιβλίο της «Gods and Robots: Myths, Machines and Ancient Dreams of Technology» (Θεοί και ρομπότ: Μύθοι, μηχανές και αρχαία όνειρα για την τεχνολογία) που εκδόθηκε το 2018, η παθιασμένη ακαδημαϊκός τα πραγματεύεται όλα αυτά, και ίσως δεν θα υπήρχε πιο «επίκαιρη» εποχή για αυτό το θέμα.

Μιλώντας &, ξεδιπλώνει τις θέσεις και τις θεωρίες της, επιτρέποντάς μας να δούμε μια ακόμα διάσταση -εν πολλοίς άγνωστη ή παραμελημένη- του αρχαίου ελληνικού πολιτισμού, αλλά, κυρίως, σκιαγραφεί τις προειδοποιήσεις που οι μύθοι χιλιάδων χρόνων πριν θα μπορούσαν να περιέχουν, για αυτό ακριβώς που αρχίζουμε να ζούμε σήμερα, με την τεχνητή νοημοσύνη να ετοιμάζεται να κατακλύσει όλους τους τομείς της ανθρώπινης δραστηριότητας.

Η Adrienne Mayor, πεπεισμένη ότι «οι μύθοι μπορούν να περιέχουν πυρήνες επιστημονικών και ιστορικών πραγματικοτήτων», ζει από πολύ κοντά και καθημερινά τις ραγδαίες τεχνολογικές εξελίξεις, μιας και κατοικεί στην Silicon Valley της Καλιφόρνια. Εκεί, βλέπει τους επιστήμονες να εργάζονται ακατάπαυστα για το επόμενο μοντέλο τεχνητής νοημοσύνης, που μπορεί να επιφέρει ακόμα και την… αθανασία. «Γιατί οι αρχαίοι Έλληνες να μην είχαν κι αυτοί τις ίδιες ανησυχίες, έστω θεωρητικά», αναρωτήθηκε…

«Την εποχή του Ομήρου, πριν από περισσότερα από 2.500 χρόνια, οι ελληνικοί μύθοι οραματίζονταν ήδη πώς να μιμηθούν και να ξεπεράσουν τη φύση, μέσω αυτού που οι αρχαίοι Έλληνες θα μπορούσαν να ονομάσουν βιοτεχνολογία, "ζωή μέσω της τέχνης" - με άλλα λόγια, βιοτεχνολογία», μας εξηγεί προσθέτοντας ότι όπως έχει συμβεί άπειρες φορές στην εποχή μας, «εκεί όπου οδηγεί η επιστημονική φαντασία, συχνά ακολουθούν οι εφευρέσεις».

Περιγράφοντάς μας τις θεωρίες της για τον Τάλω, και πόσα κοινά στοιχεία έχει -σύμφωνα με τις αρχαίες περιγραφές και αναπαραστάσεις- με ένα σύγχρονο ρομπότ, η ίδια χαρακτηρίζει τη Μήδεια που τον κατέστρεψε με τέχνασμα ως… τον πρώτο χάκερ της ιστορίας.

Στη συνέχεια, η ακαδημαϊκός αντλεί τα διδάγματα που μπορεί να προκύψουν για την εποχή μας.

«Η επιχειρησιακή λογική των συστημάτων λήψης αποφάσεων της Τεχνητής Νοημοσύνης θα είναι ανεξιχνίαστη - όχι μόνο για τους χρήστες, αλλά και για τους δημιουργούς. Θα είναι απρόβλεπτα, δηλαδή δεν θα συμπεριφέρονται πάντοτε όπως έχουν σχεδιαστεί ή αναμένεται από εκείνους που τα αναθέτουν, τα σχεδιάζουν και τα κατασκευάζουν και τα χρησιμοποιούν», προειδοποιεί, για να καταλήξει:

«Στο σύνολό τους, οι αρχαίοι μύθοι και οι ιστορικές περιπτώσεις παραδειγματίζουν τους μοχθηρούς -και διαχρονικούς- δεσμούς μεταξύ τεχνολογίας και τυραννίας. Θα πρέπει πάντα να αναρωτιέται κανείς ποιος ενθουσιάζεται περισσότερο με τις νέες τεχνολογίες τεχνητής νοημοσύνης, ποιος τις παραγγέλνει, ποιος τις αναπτύσσει και ποιος πραγματικά κερδίζει από αυτές»;

 

Newsbomb.gr: Κυρία Mayor, καταρχάς ήθελα να σας ρωτήσω – ασχοληθήκατε με το θέμα του Τάλω και της «τεχνητής» φύσης του λόγω των εξελίξεων στην τεχνητή νοημοσύνη, που είναι ραγδαίες τα τελευταία χρόνια, ή από την αρχή «διαβλέπατε» ότι οι Μινωίτες μπορεί να ήξεραν κάτι που δεν ξέρουμε;

Adrienne Mayor: Λοιπόν, ήταν λίγο και από τα δύο. Ως ιστορικός της γνήσιας γνώσης που ενσωματώνεται στη μυθολογία, ερευνώ αυτό που θα μπορούσε να ονομαστεί ως οι πρώτες νύξεις της επιστημονικής παρόρμησης. Από καιρό πιστεύω ότι οι μύθοι μπορούν να περιέχουν πυρήνες επιστημονικών και ιστορικών πραγματικοτήτων.

Από το 2006, ζω και εργάζομαι στη Silicon Valley της Καλιφόρνια, περιτριγυρισμένη από τις διαρκώς εξελισσόμενες καινοτομίες της τεχνολογίας σχετικά με τη ρομποτική, τα αυτοκίνητα χωρίς οδηγό, την Τεχνητή Νοημοσύνη και άλλες επιστημονικές εξελίξεις. Έτσι, είχα πλήρη επίγνωση των σύγχρονων επιθυμιών για τη δημιουργία τεχνητής ζωής, των εξελίξεων στη ρομποτική και την τεχνητή νοημοσύνη, των προσπαθειών για την ενίσχυση των ανθρώπινων δυνάμεων και της επιθυμίας των τεχνοκρατών να επιτύχουν μακροζωία, ακόμη και αθανασία. Ως ιστορικός της αρχαίας επιστήμης, μου φάνηκε φυσικό να διερευνήσω πόσο βαθιές είναι πραγματικά οι ρίζες αυτών των προσπαθειών και επιθυμιών.

Για το βιβλίο μου Gods and Robots, αναρωτήθηκα: Ποιος φαντάστηκε πρώτος τα ρομπότ και την τεχνητή νοημοσύνη; Οι ιστορικοί της επιστήμης συνήθως εντοπίζουν τα πρώτα λειτουργικά αυτόματα στον Μεσαίωνα, αλλά ήξερα ότι οι ελληνικές εφευρέσεις ήταν πολύ νωρίτερα. Ορισμένοι φιλόσοφοι θεωρούσαν μάλιστα ότι κανείς δεν μπορούσε να φανταστεί ρομπότ πριν από την ύπαρξη της τεχνολογίας.

Υποπτευόμουν όμως ότι οι άνθρωποι μπορούσαν να φανταστούν ιδέες -έννοιες- για αυτοκινούμενες συσκευές, αυτόματα και άλλα είδη τεχνητής ζωής πολύ πριν η τεχνολογία καταστήσει αυτά τα πράγματα δυνατά. Εξάλλου, η εφεύρεση πηγάζει από τη φαντασία! Διαπίστωσα ότι ήδη από την εποχή του Ομήρου, πριν από περισσότερα από 2.500 χρόνια, οι ελληνικοί μύθοι οραματίζονταν ήδη πώς να μιμηθούν και να ξεπεράσουν τη φύση, μέσω αυτού που οι αρχαίοι Έλληνες θα μπορούσαν να ονομάσουν βιοτεχνολογία, "ζωή μέσω της τέχνης" - με άλλα λόγια, βιοτεχνολογία.  

Πώς θα περιγράφατε λοιπόν τον Τάλω, σύμφωνα με τις μελέτες σας, με σύγχρονους όρους; Και ποια είναι τα χαρακτηριστικά του που θα μπορούσαν να το καταστήσουν δημιούργημα τεχνητής νοημοσύνης; Από τα όσα γνωρίζουμε για το αρχαίο αυτό δημιούργημα, η φλέβα του και η ιχώρ, ήταν βασικό στοιχείο της λειτουργίας του. Τι να ήταν αυτό;

Ο Ήφαιστος, ο σιδηρουργός θεός της εφεύρεσης και της τεχνολογίας, κατασκεύασε το χάλκινο ρομπότ Τάλως, το οποίο κατά παραγγελία του Δία δόθηκε στον βασιλιά Μίνωα για να υπερασπιστεί το βασίλειό του στην Κρήτη από τους εισβολείς. Ο μύθος του Τάλω είναι πολύ αρχαίος, περιγράφεται για πρώτη φορά από τον ποιητή Ησίοδο, ο οποίος έζησε γύρω στην εποχή του Ομήρου, 750-650 π.Χ. Ο Τάλως περιγράφεται ως "φτιαγμένος, όχι γεννημένος". Μπορούσε να βαδίζει γύρω από το νησί τρεις φορές την ημέρα και ήταν "προγραμματισμένος" να αναγνωρίζει τα πλοία που πλησίαζαν. Μπορούσε να σηκώνει ογκόλιθους και να τους εκσφενδονίζει στα πλοία και μπορούσε επίσης να θερμαίνει το χάλκινο σώμα του και να συνθλίβει τους εχθρούς στο στήθος του για να τους ψήνει ζωντανούς. Ο Ιάσωνας και οι Αργοναύτες συνάντησαν τον Τάλω στην αναζήτησή τους για το Χρυσόμαλλο Δέρας. Χωρίς τη βοήθεια της έξυπνης μάγισσας Μήδειας, θα γίνονταν τα επόμενα θύματα του Τάλω.

Είναι εκπληκτικό το γεγονός ότι αυτός ο αρχαίος μύθος παρέχει λεπτομέρειες που επιτρέπουν στον Τάλω να πληροί τον σύγχρονο ορισμό του ρομπότ. Οι εσωτερικές του λειτουργίες αποτελούνταν από την πηγή έναν σωλήνα ή μια αρτηρία που έτρεχε από το κεφάλι του μέχρι τα πόδια του. Μέσα σε αυτόν τον αγωγό πάλλονταν η πηγή ενέργειάς του: το ιχώρ, το μυστηριώδες υγρό των θεών. Όλο το σύστημα σφραγίστηκε με ένα χάλκινο μπουλόνι στον αστράγαλό του.

Είναι ενδιαφέρον ότι ο αρχαίος μύθος αποκαλεί τον σωλήνα «φλέβα» ή «αρτηρία», χρησιμοποιώντας έναν βιολογικό όρο. Αυτό υποδηλώνει ότι ο Τάλως φανταζόταν ως μια αρχαία εκδοχή ενός cyborg -εν μέρει άνθρωπος, εν μέρει μηχανή.

Ευτυχώς για τους Αργοναύτες, η μάγισσα Μήδεια μπόρεσε να καταστρέψει το χάλκινο ρομπότ, χρησιμοποιώντας έναν συνδυασμό πειθούς και τεχνολογίας. Η Μήδεια μάντεψε ότι ο Τάλως ήταν ένα υβρίδιο ανθρώπου και μηχανής. Έπεισε τον Τάλω ότι μπορούσε να τον κάνει αθάνατο. Αλλά μόνο αν της επέτρεπε να αφαιρέσει το χάλκινο μπουλόνι στον αστράγαλό του! Ο Τάλως συμφώνησε και η Μήδεια και ο Ιάσωνας ξεσφράγισαν τον κοχλία, ώστε το "υγρό δύναμης" του να αιμορραγεί. Η ιχώρ έτρεξε σαν «λιωμένο μέταλλο» και ο Τάλως έπεσε κάτω.

Δύο αρχαίες ελληνικές αγγειογραφίες του 5ου αιώνα π.Χ. δείχνουν τον Ιάσωνα να χρησιμοποιεί ένα εργαλείο για να αφαιρέσει τον κοχλία. Αυτό σημαίνει ότι δεν υπάρχει αμφιβολία ότι ο Τάλως θεωρούταν τεχνολογικό προϊόν. Πράγματι, δημιουργήθηκε με την τεχνολογία και καταστράφηκε με την τεχνολογία. Μπορούμε να θεωρήσουμε τη Μήδεια ως έναν αρχαίο χάκερ. Εκμεταλλεύτηκε τα τρωτά σημεία του Τάλω: το μπουλόνι στον αστράγαλό του και την ανθρώπινη επιθυμία του για αθανασία. Η Μήδεια τον έπεισε να πάρει μια απόφαση από μόνος του, μια αυτοκαταστροφική απόφαση όπως αποδεικνύεται.

Αναφέρεστε σε αυτό τόσο ως ρομπότ όσο και ως αυτόματο. Ποια είναι η διαφορά;

Το αυτόματο είναι ένας γενικός όρος από τα αρχαία ελληνικά που σημαίνει «αυτοκινούμενος», όπως χρησιμοποιήθηκε από τον Όμηρο και τον Αριστοτέλη, για μηχανικές ή κατασκευασμένες συσκευές συνήθως με τη μορφή ζώου ή ανθρώπου. Ο ορισμός του ρομπότ είναι πιο σύνθετος, αλλά συνήθως σημαίνει ένα αυτοκινούμενο αντικείμενο ή ένα αυτόματο που μπορεί να εκτελεί εργασίες και να αλληλεπιδρά με το περιβάλλον του. Ένα ρομπότ έχει εσωτερική λειτουργία και πηγή ενέργειας.

Τα ρεαλιστικά κινούμενα αγάλματα που δημιούργησε ο μυθικός τεχνίτης Δαίδαλος ήταν αυτόματα: μπορούσαν να κινούν τα μάτια και τα χέρια τους και να ανοίγουν πόρτες και άλλες ενέργειες. Ο γιγάντιος χάλκινος φύλακας Τάλως ταιριάζει στον ορισμό του ρομπότ επειδή μπορούσε να κινείται μόνος του- ήταν σε θέση να «αισθάνεται» το περιβάλλον του και να εκτελεί ορισμένες ενέργειες- και είχε εσωτερική λειτουργία και πηγή ενέργειας για να παρέχει ενέργεια.

Στο βιβλίο σας καταπιάνεστε και με το ζήτημα των ανθρώπινων ιδιοτήτων του Τάλω. Κάτι τέτοιο δεν μπορούμε να το πούμε για τις μηχανές…

Σωστά - οι ανθρώπινες ιδιότητες του Τάλω πραγματικά ξεχωρίζουν. Η Μήδεια καταφέρνει να τον πείσει να επιτρέψει στον Ιάσωνα να αφαιρέσει το βασικό μπουλόνι στον αστράγαλό του. Καμία μηχανική μηχανή δεν είναι επιρρεπής στην πειθώ. Ο Τάλως δεν έχει επίγνωση της φύσης του - δεν γνωρίζει ότι είναι ήδη «αθάνατος» λόγω της πηγής ισχύος του, της ιχώρ, της θεϊκής ζωτικής δύναμης των θεών. Όπως ένας άνθρωπος, παίρνει μια κακή απόφαση.

Κανείς δεν συμπάσχει με τις μηχανές, αλλά οι αρχαίοι Έλληνες ένιωσαν συμπάθεια για τον Τάλω όταν κατεδαφίστηκε-έκανε απλώς τη δουλειά του στην Κρήτη. Η ενσυναίσθηση για τον Τάλω είναι σαφής στις απεικονίσεις στις αρχαίες ελληνικές αγγειογραφίες -ένας καλλιτέχνης δείχνει ακόμη και ένα δάκρυ να πέφτει από το μάτι του χάλκινου ανδροειδούς καθώς καταρρέει. Και ξέρουμε ότι ο Σοφοκλής έγραψε μια τραγωδία για τον Τάλω (που τώρα έχει χαθεί), η οποία μπορεί να επικεντρώθηκε στα ανθρωπόμορφα χαρακτηριστικά του.

Υπάρχει πιθανότητα να ήταν κάτι πραγματικό, που όπως και άλλα πράγματα, πέρασε στη σφαίρα του Μύθου και όχι της επίσημης ιστορίας, που να μην μπορούμε απλά σήμερα να το εξηγήσουμε;

Νομίζω ότι είναι πιθανό κάποια αληθινά πράγματα στον αρχαίο κόσμο να επηρέασαν τον μύθο του Τάλω. Για παράδειγμα, οι αρχαίοι Έλληνες θεωρούσαν ότι ο βασιλιάς Μίνωας ήταν ένας ιστορικός ηγεμόνας της Κρήτης της πρώιμης εποχής του χαλκού, γνωστός για το ισχυρό ναυτικό του που αναχαίτιζε τους πειρατές. Ο Μινωικός πολιτισμός (3000-1400 π.Χ.) πήρε το όνομά του από αυτόν. Μια υστερομινωική σφραγίδα, γνωστή ως Κύρια Αποτύπωση (περίπου 1450 π.Χ.), δείχνει μια οχυρωμένη πόλη σε λόφο πάνω από μια βραχώδη ακτή, που ταιριάζει με την τοπογραφία της μινωικής πόλης Κυδωνία στον λόφο Καστέλι (κοντά στα Χανιά της Κρήτης). Πάνω από την οχυρωμένη πόλη βρίσκεται μια γιγαντιαία ανδρική μορφή, προφανώς ένα τεράστιο άγαλμα-φρουρός της μινωικής πόλης.

Αναρωτιέται κανείς αν αυτό μπορεί να βοήθησε στην έμπνευση του μύθου του Τάλω. Μια άλλη πιθανή επιρροή εμφανίζεται σε ένα ποίημα του ποιητή Σιμωνίδη (γεν. 556 π.Χ.) σχετικά με τον Τάλω ως έναν «έμψυχο φύλακα» φτιαγμένο από τον Ήφαιστο. Ο Σιμωνίδης αναφέρει ότι πριν φυλάξει την Κρήτη, ο μεγάλος χάλκινος πολεμιστής είχε φυλάξει τη Σαρδηνία, ένα νησί δυτικά της Ιταλίας, διάσημο για τη μεταλλουργία του χαλκού στην αρχαιότητα.

Οι αρχαιολόγοι έχουν ανακαλύψει πολυάριθμα κολοσσιαία (ύψους έως 8 ποδιών) αγάλματα φύλακα που βλέπουν προς τη θάλασσα, κατασκευασμένα περίπου το 900 π.Χ. Η Σαρδηνία είχε εμπορικούς δεσμούς με την Κρήτη από τη μινωική εποχή. Οι Έλληνες ναυτικοί μπορεί να έφεραν ιστορίες για αυτά τα εντυπωσιακά αγάλματα και ίσως συνέβαλαν στη μυθική ιστορία του Τάλω.

Στο βιβλίο σας αναφέρεστε και στον μύθο της Πανδώρας. Θα μπορούσε κι εδώ να μιλάμε για κάποιο μηχανικό ανθρώπινο δημιούργημα;

Η Πανδώρα ήταν ένα αντίγραφο μιας σαγηνευτικής γυναίκας, πιο όμορφης από κάθε ανθρώπινη γυναίκα, που κατασκευάστηκε από τις θεϊκές δυνάμεις του Ήφαιστου. Οι Έλληνες γλύπτες ήταν ικανοί να δημιουργούν απίστευτα ρεαλιστικά μαρμάρινα και χάλκινα αγάλματα που έμοιαζαν σχεδόν να αναπνέουν, έμοιαζαν τόσο αληθοφανή. Η εντύπωση της πραγματικότητας ενισχύθηκε με ένθετους πολύτιμους λίθους για τα μάτια, με βλεφαρίδες, νύχια, και βάφτηκαν με νατουραλιστικά χρώματα για να γίνουν ακόμη πιο πιστευτά. Φανταστείτε πόσο ρεαλιστικά θα φαίνονταν αυτά τα αγάλματα τη νύχτα σε έναν ναό που φωτιζόταν μόνο από το φως του φεγγαριού ή από λάμπες πετρελαίου!

Στην πραγματικότητα, από τον πέμπτο αιώνα π.Χ., λαμπροί Έλληνες τεχνίτες κατασκεύαζαν υπερρεαλιστικά αγάλματα που μπορούσαν να κουνήσουν τα μάτια τους, να κλάψουν, να ματώσουν, να ιδρώσουν, να βγάλουν ήχους και να σηκώσουν τα χέρια τους για να ανοίξουν πόρτες ή να κάνουν σπονδές. Νομίζω ότι ο μύθος της Πανδώρας προέκυψε πριν από αυτές τις τεχνολογικές καινοτομίες, αλλά θα μπορούσαν να υπάρχουν αμοιβαίες ανατροφοδοτήσεις μεταξύ των μύθων των αυτομάτων και των πραγματικών αυτομάτων.

Ο Carl Sagan είχε πει πως «Εάν δεν είχε καταρρεύσει ο ελληνικός πολιτισμός, σήμερα θα βρισκόμασταν ήδη στα αστέρια», εννοώντας μεταξύ άλλων και τα τεχνολογικά επιτεύγματα – ο Μηχανισμός των Αντικυθήρων είναι ένα παράδειγμα. Εσείς τι γνώμη έχετε;

Ο Μηχανισμός των Αντικυθήρων, γνωστός ως ο πρώτος υπολογιστής στον κόσμο, είναι πραγματικά εκπληκτικός και γνωρίζουμε ότι υπήρχαν και άλλες παρόμοιες συσκευές στην αρχαιότητα. Το Μουσείο Αρχαίας Ελληνικής Τεχνολογίας στην Αθήνα είναι γεμάτο από στοιχεία της ελληνικής εφευρετικότητας και καινοτομίας. (Δείτε εδώ το αναλυτικό ρεπορτάζ του Newsbomb με την επίδειξη των τεχνολογιών αυτών)

Το σχόλιο του Carl Sagan με κάνει να θυμηθώ έναν εκπληκτικό μύθο που φαίνεται να προβλέπει τη σύγχρονη τεχνολογία. Εμφανίζεται στην Οδύσσεια του Ομήρου. Ο Οδυσσέας έλειπε από το νησί του για είκοσι χρόνια. Επισκεπτόμενος τους Φαίακες, μια μυστηριωδώς προηγμένη κοινωνία που κυβερνάται από τον βασιλιά Αλκίνοο, ο Οδυσσέας εκφράζει τη λαχτάρα του να επιστρέψει στην πατρίδα του. Ο βασιλιάς περιγράφει τον θαυματουργό στόλο των πλοίων του που δεν χρειάζονται ανθρώπινους πιλότους ή κωπηλάτες - πλοηγούνται μόνο με τη σκέψη. «Απλά πες το όνομα του προορισμού σου», λέει στον Οδυσσέα, «και το πλοίο θα σε πάει εκεί». Τα ίδια τα πλοία «καταλαβαίνουν τι σκεφτόμαστε και τι θέλουμε», εξηγεί ο Αλκίνοος, «γνωρίζουν όλες τις πόλεις και τις χώρες του κόσμου και διασχίζουν τη θάλασσα ανεπηρέαστα από καταιγίδες ή ομίχλη». Ο Οδυσσέας αποδέχεται την προσφορά του βασιλιά και θαυμάζει την ταχύτητα του αυτόνομου πλοίου. Ο μύθος φαντάζεται ότι τα αυτοκατευθυνόμενα πλοία έχουν πρόσβαση σε τεράστια αρχεία χαρτών και χαρτών πλοήγησης, φέρνοντας στο νου τα σύγχρονα συστήματα GPS και αυτόματης πλοήγησης στη γη και στο διάστημα.

Οι μύθοι για τα αυτόματα ήταν αρχαία «πειράματα» σκέψης. Ουσιαστικά, πρόκειται για ιστορίες επιστημονικής φαντασίας από την αρχαιότητα. Υπάρχει αλήθεια στο ρητό ότι όπου οδηγεί η επιστημονική φαντασία, συχνά ακολουθούν οι εφευρέσεις.

Τέλος, θα ήθελα τη γνώμη σας σχετικά με την εποχή της τεχνητής νοημοσύνης στην οποία ήδη έχουμε μπει. Πώς βλέπετε το άμεσο μέλλον; Τι πρέπει να προσέξουμε; Μήπως… κι εδώ έχει να μας διδάξει κάτι ο μύθος του Δαίδαλου και του Ίκαρου;

Νομίζω ότι ο μύθος του Τάλω έχει πολλά μηνύματα για εμάς: Τα ρομπότ και η τεχνητή νοημοσύνη μπορεί να είναι απρόβλεπτα. Δεν θα συμπεριφέρονται πάντοτε όπως έχουν σχεδιαστεί ή αναμένεται από εκείνους που τα αναθέτουν, τα σχεδιάζουν και τα κατασκευάζουν και τα χρησιμοποιούν. Πράγματι, μπορεί να λάβουν απρόβλεπτες αποφάσεις με αρνητικές συνέπειες. Ένα άλλο μάθημα είναι ότι όσο προηγμένη και αν είναι η τεχνολογία, πάντα θα υπάρχει ένας χάκερ, όπως η Μήδεια, που θα μπορεί να εκμεταλλευτεί τα τρωτά σημεία.

Το μήνυμα από την ιστορία της Πανδώρας είναι ότι πρέπει να μοιάζουμε περισσότερο με τον Προμηθέα, ο οποίος προειδοποίησε τον αδελφό του Επιμηθέα να μην δεχτεί την Πανδώρα ως δώρο από τον Δία. «Προμηθέας» σημαίνει «πρόβλεψη» στα αρχαία ελληνικά, ενώ “Επιμηθέας” σημαίνει «εκ των υστέρων». Θα πρέπει να είμαστε Προμηθέας, να βλέπουμε μπροστά και να προσπαθούμε να προβλέπουμε τα προβλήματα με τα ρομπότ και την τεχνητή νοημοσύνη. Δεν πρέπει να είμαστε σαν τον Επιμηθέα, ο οποίος θαμπώθηκε από την ομορφιά της τεχνητής γυναίκας και άπλωσε το χέρι του για βραχυπρόθεσμα οφέλη χωρίς να εξετάσει τις πιθανές συνέπειες.

Με την τεχνητή νοημοσύνη και τη μηχανική μάθηση να εξελίσσονται πλέον σε μια τεχνολογία «μαύρου κουτιού», το σύμβολο του σφραγισμένου κουτιού της Πανδώρας αποκτά ένα νέο δυσοίωνο νόημα. Σύντομα, η επιχειρησιακή λογική των συστημάτων λήψης αποφάσεων της Τεχνητής Νοημοσύνης θα είναι ανεξιχνίαστη - όχι μόνο για τους χρήστες, αλλά και για τους δημιουργούς. Μεταξύ άλλων απειλών, ελλοχεύει επίσης η πιθανότητα τα συστήματα τεχνητής νοημοσύνης να παραβιαστούν από κακόβουλους φορείς ή να χρησιμοποιηθούν από τρομοκράτες και τυράννους. Στους ελληνικούς μύθους τα αυτόματα συνήθως αναπτύσσονται από τους ισχυρούς, είτε από τον Δία είτε από τους βασιλείς.

Τέτοιες οντότητες είναι καλοήθεις και εξοικονομούν εργασία όταν χρησιμοποιούνται από τους θεούς στους ουρανούς, αλλά μπορούν να είναι επικίνδυνες και καταστροφικές στο ανθρώπινο επίπεδο. Νομίζω ότι οι μύθοι προϊδεάζουν για τις σύγχρονες ανησυχίες ότι η τεχνολογία ευνοεί την τυραννία.

Οι αυτοκράτορες έχουν χρησιμοποιήσει αυτοματισμούς ως όπλα από την αρχαιότητα -όχι μόνο στους μύθους αλλά και στην πραγματικότητα. Η ελληνική μυθολογία διαθέτει πολλά αυτόματα που προκαλούν πόνο και θάνατο. Για παράδειγμα, έχουμε το χάλκινο ρομπότ Τάλως που ανήκε στον βασιλιά Μίνωα της Κρήτης και τους πυρπολούντες, χάλκινους ρομποτικούς ταύρους του βασιλιά Αίαντα που απειλούσαν τον Ιάσωνα και τους Αργοναύτες. Ο Δίας, ο δεσποτικός ηγεμόνας των θεών και των ανθρώπων, έστειλε έναν Αετό που έμοιαζε με drone για να βασανίσει τον Προμηθέα και ήταν ο Δίας που έστειλε το σαγηνευτικό fembot Πανδώρα για να βλάψει την ανθρωπότητα. Όλες αυτές οι μυθικές μηχανές κακίας είχαν παραγγελθεί από τυράννους.

Αλλά η αυταρχική γοητεία με τα κινούμενα, αληθοφανή αγάλματα που σχεδιάστηκαν για κακόβουλες χρήσεις δεν περιοριζόταν στους μύθους της αρχαιότητας. Ήδη από τον έκτο αιώνα π.Χ., ιστορικοί δεσπότες όπως ο Φάλαρις της Σικελίας και ο Νάβης της Σπάρτης παρήγγειλαν κινούμενα αγάλματα και ρομπότ για να προκαλούν πόνο και θάνατο. Πολλοί αυτοκράτορες, όπως ο Φίλιππος της Μακεδονίας, διοργάνωναν διαγωνισμούς για να επιβραβεύσουν τους τεχνίτες που εφεύρισκαν νέες, πιο αποτελεσματικές πολεμικές μηχανές, όπως ο καταπέλτης στρέψης και οι νέες πολιορκητικές μηχανές. Στο σύνολό τους, οι αρχαίοι μύθοι και οι ιστορικές περιπτώσεις παραδειγματίζουν τους μοχθηρούς -και διαχρονικούς- δεσμούς μεταξύ τεχνολογίας και τυραννίας. Θα πρέπει πάντα να αναρωτιέται κανείς ποιος ενθουσιάζεται περισσότερο με τις νέες τεχνολογίες τεχνητής νοημοσύνης, ποιος τις παραγγέλνει, ποιος τις αναπτύσσει και ποιος πραγματικά κερδίζει από αυτές;

Ο μύθος του Δαίδαλου και του Ίκαρου αξίζει επίσης να εξεταστεί. Ο αρχιμηχανικός Δαίδαλος ήταν γνωστός για τη δημιουργία υπερρεαλιστικών κινούμενων αγαλμάτων και άλλων θαυμαστών μηχανών και συσκευών. Το πιο διάσημο κατόρθωμά του ήταν να κατασκευάσει φτερά για τον εαυτό του και τον γιο του Ίκαρο, ώστε να μπορέσουν να δραπετεύσουν από τη φυλάκιση στην Κρήτη. Τα φτερά ήταν ένας συνδυασμός μίμησης της φύσης -χρησιμοποίησε αληθινά φτερά πουλιών- και των λαμπρών τεχνολογικών του ικανοτήτων. Τα φτερά λειτούργησαν τέλεια τόσο για τον Δαίδαλο όσο και για τον Ίκαρο. Αλλά ο νεαρός και πληθωρικός Ίκαρος δεν ακολούθησε τις οδηγίες του πατέρα του να μην πετάξει πολύ κοντά στον ήλιο ή πολύ κοντά στη θάλασσα. Ο Ίκαρος στην υπερβολή του πέταξε πολύ ψηλά και οι ακτίνες του ήλιου έλιωσαν το κερί που συγκρατούσε τα φτερά στη θέση τους. Όπως προέβλεψε ο πατέρας του, έπεσε στη γη.

Ο Δαίδαλος θρήνησε τον θάνατο του γιου του, αλλά στη συνέχεια φόρεσε τα φτερά του και πέταξε με επιτυχία στη Σικελία, όπου εφηύρε πιο έξυπνες συσκευές. Ο μύθος αναφέρεται συχνά ως παράδειγμα της «ύβρεως» (υπερβολική υπερηφάνεια, προσπάθεια να γίνει κανείς θεϊκός). Αλλά νομίζω ότι το πραγματικό μάθημα είναι ότι οι φανταστικές καινοτομίες μπορεί να έχουν πολύ υψηλό ανθρώπινο τίμημα. Θα πρέπει επίσης να έχουμε κατά νου το γεγονός ότι ο Ίκαρος πέθανε επειδή δεν τήρησε το «εγχειρίδιο χρήσης» για τα τεχνητά φτερά…

ΚΑΤΑΙΓΙΔΕΣ - ΟΔΗΓΙΕΣ ΠΡΟΣΤΑΣΙΑΣ

 

ΜΙΑ ΙΣΤΟΡΙΑ ΑΠΟ ΚΑΡΔΙΑΣ

  ΕΝΑ ΜΥΝΗΜΑ ΑΦΥΠΝΗΣΗΣ

Ο γιος μου γεννήθηκε κωφός. Έχει κάνει δύο χειρουργεία και στο κρανίο του έχει δύο κοχλιακά εμφυτεύματα, στα οποία μαγνητίζονται δύο ακουστικά, για να μπορεί να ακούει.

Σήμερα γιορτάζει την παγκόσμια ημέρα αναπηρίας. 

Μας είπε ότι για αυτόν είναι σαν δεύτερη γιορτή. 

Αγαπάει την φύση, τα έντομα και γενικά αγαπάει πολύ.

Από 1+ ετών ξεκίνησε την λογοθεραπεία. Στην Α δημοτικού, ο λόγος του ήταν πιο καθαρός από τα παιδιά της ηλικίας του. Έχει παλέψει από μωρό για να επικοινωνήσει. 

Χωρίς να το καταλάβει έμαθε να διαβάζει τι λέει κάποιος, από τα χείλη και χρησιμοποιεί αυτό το ταλέντο όταν τύχει να τελειώσουν ταυτόχρονα οι μπαταρίες των ακουστικών του.

Ο Χρήστος, μας έμαθε τι σημαίνει αναπηρία, τι σημαίνει να προσπαθείς κάθε μέρα για να κλήσεις την ψαλίδα ανάπτυξης σε σχέση με την ηλικία του, τι σημαίνει να μην έχεις κόμπλεξ για αυτό που είσαι.

Ο Χρήστος μιλάει για την αναπηρία του με υπερηφάνεια. Κι όταν κοιτάνε παράξενα τα ακουστικά του, με μια αυθόρμητη φυσικότητα λέει «αυτά στο κεφάλι μου είναι ακουστικά, έχω κοχλιακά εμφυτεύματα, είναι για να ακούω».

Σε ένα post διαβασαμε μια φράση που έλεγε ότι η αναπηρία δεν είναι εμπόδιο, είναι τρόπος ζωής. 

Κι ο Χρήστος συμπλήρωσε «γιατί να είναι εμπόδιο; Για εμένα είναι τέλειο, ακούω όποτε θέλω!».

Η αναπηρία του Χρήστου, μας έκανε καλύτερους ανθρώπους. Όλες οι δυσκολίες στην ζωή μας, να είναι καλοδεχούμενες. Μας μαθαίνουν να εκτιμάμε την ζωή και την υγεία που την θεωρούμε δεδομένη.

Μην ντρέπεστε για τις αναπηρίες, να μιλάτε ελεύθερα για αυτές. 

Μπορεί να εμπνεύσετε ανθρώπους να αποδεχτούν καταστάσεις που δεν φαντάζεστε. Να αγαπάτε, η ζωή είναι ωραία!

Dimitris Skourlis

ΚΑΛΗ ΧΡΟΝΙΑ

 

“Η αποτυχία δεν είναι τίποτα άλλο από την ευκαιρία να ξεκινήσεις ξανά, αυτή τη φορά πιο έξυπνα.” — Henry Ford

 

“Η αποτυχία δεν είναι τίποτα άλλο από την ευκαιρία να ξεκινήσεις ξανά, αυτή τη φορά πιο έξυπνα.” — Henry Ford

Όταν ένα project καταρρέει ή ένας στόχος ξεγλιστράει μέσα από τα χέρια σου, η απογοήτευση μπορεί να γίνει ασφυκτική. Εκείνες τις στιγμές, είναι εύκολο να πιστέψεις ότι επέστρεψες στην αρχή. Όμως η αλήθεια είναι πολύ πιο ενδυναμωτική: ποτέ δεν επιστρέφεις στο μηδέν. Κάθε βήμα που έχεις κάνει —ακόμα και αυτά που κατέληξαν σε αδιέξοδο— σου έχει δώσει γνώση, αντοχή και επίγνωση που δεν είχες πριν.

Συχνά αντιμετωπίζουμε την αποτυχία σαν τελεσίδικη ετυμηγορία, αλλά στην ηγεσία δεν είναι τίποτα άλλο από ένα δεδομένο. Ένα απαραίτητο δεδομένο. Όταν κάτι δεν λειτουργεί, αποκαλύπτει ένα κενό στο πλάνο, ένα πρόβλημα στη στρατηγική ή μια δεξιότητα που δεν έχεις ακόμα αναπτύξει. Αντί να το βλέπεις σαν οπισθοδρόμηση, δες το ως ανατροφοδότηση. Οι ηγέτες εξελίσσονται όχι αποφεύγοντας τα λάθη, αλλά αποκρυπτογραφώντας τα.

Κάθε λάθος γίνεται δάσκαλος. Σου δείχνει τι να βελτιώσεις, τι να ελέγξεις καλύτερα, τι να ξεκαθαρίσεις. Μαθαίνεις να επικοινωνείς πιο αποτελεσματικά, να προετοιμάζεσαι πιο ολοκληρωμένα, να προβλέπεις προκλήσεις που στην αρχή δεν μπορούσες καν να φανταστείς. Αυτή είναι η αόρατη πρόοδος που οι περισσότεροι παραβλέπουν —η εσωτερική εξέλιξη που ενισχύει την ηγεσία σου περισσότερο από κάθε εξωτερική επιτυχία.

Δεν ξεκινάς από την αρχή· ξεκινάς από την εμπειρία.
Μια εμπειρία που ακονίζει την κρίση σου και διευρύνει την οπτική σου. Κάθε αποτυχία χτίζει μια βαθύτερη κατανόηση του τι πραγματικά απαιτεί η αριστεία. Και αυτό κάνει την επόμενη προσπάθεια πιο σοφή, πιο γρήγορη, πιο ευθυγραμμισμένη με το όραμά σου.

Η ηγεσία δεν αφορά την τέλεια εκτέλεση· αφορά τη συνεχή εξέλιξη. Όταν αποδεχόμαστε τον ρόλο του διαρκούς μαθητή, η αποτυχία χάνει τη δύναμή της να μας αποθαρρύνει. Γίνεται σκαλοπάτι, μια στιγμή επαναπροσανατολισμού κι όχι ήττας. Αυτή η νοοτροπία είναι που ξεχωρίζει όσους μένουν στάσιμοι από όσους ανεβαίνουν επίπεδο.

Γι’ αυτό, όταν σκοντάψεις, πάρε μια βαθιά ανάσα και κοίταξε προσεκτικά τι σου προσφέρει η στιγμή.

Ρώτησε τον εαυτό σου:
Τι κέρδισα από αυτό;
Τι γνώση απέκτησα;
Πώς με προετοιμάζει για το επόμενο βήμα;

Αυτές οι ερωτήσεις μετατρέπουν αυτό που μοιάζει με απώλεια σε μοχλό εξέλιξης, και αυτό που μοιάζει με αποτυχία σε κίνηση προς τα εμπρός.

Η πρόοδός σου σπάνια γεννιέται από εύκολη επιτυχία· σφυρηλατείται από το θάρρος να προσπαθείς, να αποτυγχάνεις, να μαθαίνεις και να σηκώνεσαι πιο δυνατός. Αγκάλιασε το μάθημα, διόρθωσε την πορεία και συνέχισε με σκοπό. Η εμπειρία που απέκτησες δεν είναι απλώς εργαλείο· είναι το νέο σου θεμέλιο. Και αυτό το θεμέλιο είναι που θα σε ανεβάσει στο επόμενο επίπεδο της ηγετικής σου πορείας.

Όταν ένα project καταρρέει ή ένας στόχος απομακρύνεται, είναι φυσικό να νιώθεις ότι όλα έχουν χαθεί. Αλλά θέλω να θυμάσαι κάτι σημαντικό: δεν ξεκινάς από την αρχή — ξεκινάς πιο σοφά. Κάθε προσπάθεια σου έχει δώσει γνώση, καθαρότητα και ανθεκτικότητα που δεν είχες πριν.

Η αποτυχία δεν ακυρώνει την πρόοδό σου· τη βελτιώνει. Έμαθες τι δεν λειτουργεί, τι χρειάζεται διόρθωση και ποιες δυνάμεις μπορείς να εμπιστευτείς. Αυτή η εμπειρία είναι το πλεονέκτημά σου, όχι το βάρος σου.

Μην αφήσεις, λοιπόν, μια αποτυχία να σε πείσει ότι δεν είσαι έτοιμος ή ικανός. Έχεις κερδίσει σοφία, προοπτική και μια βαθύτερη κατανόηση της διαδρομής σου. Χρησιμοποίησέ τα. Σήκω ξανά με πρόθεση, ευθυγράμμισε τη στρατηγική σου και συνέχισε μπροστά με ανανεωμένη αυτοπεποίθηση.

Η επιτυχία σου δεν είναι πίσω σου· είναι μπροστά σου, χτισμένη πάνω σε όσα έχεις ήδη μάθει.
Συνέχισε. Είσαι πιο κοντά απ’ όσο νομίζεις.

Πηγή: Start From Experience

Παναγιώτης Σπανός

ΙΡΛΑΝΔΙΚΕΣ ΔΙΑΒΑΣΕΙΣ

 

11ο Διεθνές Συνέδριο Πολιτικής Προστασίας και Νέων Τεχνολογιών, SafeHeraklion 2025!

 

Αγαπητοί Σύνεδροι, Συνάδελφοι, Φίλοι

Με χαρά σας γνωστοποιούμε ότι το τεύχος Πρακτικών του SafeHeraklion 2025 έχει δημοσιευτεί στο website του Συνεδρίου (κεντρικό menu: Πρακτικά ή απλά κάντε κλικ στο αντίστοιχο κουμπί).
Επιπολέον έχουν αναρτηθεί οι επιτοίχιες παρουσιάσεις  στο κεντρικό menu: Συνέδριο > Επιτοίχιες Παρουσιάσεις ή απλά κάντε κλικ στο αντίστοιχο